|
تولید ملی - افتخار ملی
|
||
|
چالشهاي صنعت ، توليد ملي ، اشتغال و توسعه |
ایده پارلمان بخش خصوصی در بیراهه!
سال 1377 یعنی زمانیکه تشکل های قدیمی بخش خصوصی مانند اتاقهای بازرگانی و صنایع و معادن، انجمن مدیران صنایع، انجمن های صنفی و .... هنوز در رخوت و انفعال به سر می بردند با ابتکار عمل وزارت صنایع و معادن وقت تمهیدی برای نزج گیری تشکلهای مستقل و غیر دولتی غیر سیاسی تخصصی صنعتی فراهم آمد که طی آن در سراسر استانها با فراخوان انجام یافته انجمن های تخصصی صنعتی دراستانها ( آن زمان هنوز وزارت صنایع و وزارت معادن و فلزات ادغام نشده بودند) شکل گرفتند و موجب تشکیل خانه های صنعت و معدن استانها و سپس شبکه خانه های صنعت و معدن ایران شدند. این فعل و انفعالات، نشاط جدیدی به جامعه صنعتی کشور بخشید چرا که تشکلهای قدیمی در دام تداوم و تکرار هیأت مدیره های چند ساله گرفتار شده بودند و بخش خصوصی کشور که علاقه ای به حضور در تشکلهایی بی روح و همیشه تسلیم نداشت، از تشکلهای جدید استقبال نمود. این نشاط تشکلهای قدیمیتر را نیز به خود آورد بطوریکه طی چند سال اخیر شاهد تحول و تعالی آن تشکلها بوده ایم. در همان سالهای 78 و 79 خانه های صنعت و معدن، ایده تشکیل «پارلمان بخش خصوصی» را مطرح کردند که توسط تشکلهای قدیمی که خود را قطب اصلی و فعال مایشاء می دانستند، با استقبال مواجه نشد. این ایده توسط فعالان اقتصادی که پس از تحولات چند سال اخیر بعنوان مدیران تازه نفس به اتاق های بازرگانی وارد شده بودند، بصورت زمزمه در محافل داخلی آن تشکل مطرح شد و در نهایت در میان اعضاء به اشتباه عمومیت یافت که اتاق بازرگانی همان پارلمان بخش خصوصی است، بطوریکه اخیراً مدیران ارشد این تشکل نیمه خصوصی ـ نیمه دولتی بطور مکرر این اصطلاح را بکار می برند که به نظر می رسد خلط مبحث شده است.
باید توجه داشت به طور منطقی پارلمان بخش خصوصی بعنوان تشکلی فراگیر که واجد بار معنایی آن باشد باید شرایط ذیل را احراز نماید:
-
اعضای آن نمایندگان معرفی شده توسط تشکلهای فراگیر بخش خصوصی باشند.
-
تشکلهای فراگیر بخش خصوصی تشکلهایی هستند که مستقل و دارای شناسنامه و گستره فعالیت ملی باشند. استقلال تشکل و حاکمیت اصل دموکراسی در انتخاب مدیران و عضو گیری بدون تبعیض و آزاد از بین واجدین شرایط اساسنامه ای، از مشخصات و شروط لاینفک این تشکلهاست.
-
با توجه به کثرت و تنوع فعالیت های بخش خصوصی، تشکلهای متنوعی وجود دارند که می توان با تهیه لیستی از این فعالیتها در پارلمان بخش خصوصی برای هر رشته ـ فعالیت، بر حسب وزن اجتماعی آن سهمیه ای تعیین و کرسی پارلمان را به نمایندگان معرفی شده توسط تشکلهای منتخب آن بخش اختصاص داد.
-
تشکلهایی چون: اتاق بازرگانی و صنایع و معادن ایران، خانه های صنعت و معدن، مجمع امور صنفی تولیدی، مجمع امور صنفی توزیعی، کانون عالی کارفرمایان، خانه کشاورز، اتاق تعاون مثالهای بارز اعضای اصلی و دائمی این پارلمان خواهند بود.
|